De krant wordt een andere meneer,kopte de Nederlandse website De Nieuwe Reporter nog geen twee weken geleden. Het artikel gaat dieper in op de individualisering van de media in het algemeen en de journalistiek in het bijzonder.

De moderne mediaconsument loopt niet meer zo hoog op met de anonieme redacties van weleer, luidt de analyse. Het volgen van een krant heeft plaatsgemaakt voor het volgen van een journalist, een reporter, een mens. Vroeger gebeurde dat ook al wel in beperkte mate, remember Johan Anthierens, maar sinds enkele jaren spelen de media duidelijk veel harder de persoonlijkheden van hun medewerkers uit. Via columns, via blogs, via opiniestukken of via hun optreden in andere media. Een van de voorbeelden bij uitstek van de laatste jaren is Peter Vandermeersch, die als hoofdredacteur hét gezicht van De Standaard werd en daarvoor vorig jaar bekroond werd met de titel van Marketeer van het jaar.

Het stuk uit De Nieuwe Reporter moeten ze trouwens bij Corelio heel goed hebben gelezen. Begin deze week viel dit bericht in de bus: “De sportredactie van Het Nieuwsblad start een live blog op www.nieuwsblad.be/sportredactie. Daar zet ze persoonlijke meningen, controversiële stellingen en andere bedenkingen online. Op die manier wil de redactie het werk en het leven van de journalisten voor de lezer maken in de krant én op de webstek.” Scherpere stukken, meer persoonlijkheid en dus interessanter voor de sportliefhebber, is de redenering achter het project. Voor de journalisten lijkt het alvast een mooie uitlaatklep, maar in hetzelfde bericht blijkt dat ook in 2.0-land voor niets de zon opgaat. “Naast de persoonlijke aanpak van de redactie en de interactie met de gebruiker, is de sportsite van Nieuwsblad.be ook uitermate geschikt voor adverteerders op zoek naar actieve mannen en adverteerders actief in sportsponsoring,” verklaarde Mark Daemen, webvertising manager bij Corelio Connect, in de marge. “Je komt immers tot de kern van de hardcore sportliefhebbers.” Voorlopig telt de site nog geen banners, skyscrapers of andere online formaten. Benieuwd of ook de adverteerder uitkijkt naar die andere meneer.

Gepost door Wouter Temmerman

Crisis, ahum? Van de huidige crisis wordt al eens beweerd dat het een self-fulfilling prophecy is. Hoe meer we erover praten en beweren dat 2009 een moeilijk jaar wordt, hoe meer het een realiteit wordt. Daarom zijn cijfers zo leuk. In onze sector komt dat rauwweg neer op cijfers die aangeven hoeveel in reclame wordt geïnvesteerd. En de banksector is in dat opzicht een verdomd boeiend geval. Eind vorig jaar waren er al de op het eerste zicht vreemde berichten over het geld dat de banken veil hadden voor reclame en communicatie. De investeringen waren volgens die berichten gestegen, maar dat hoefde in se niet te verbazen. De analyse was namelijk uitgevoerd op de cijfers (uit een pige van het CIM) tot het derde kwartaal van 2008. Dat de investeringen stegen, hoefde dus niet te verbazen wetende dat de bankcrisis pas volop ging woeden in oktober en dat budgetten en planningen nu eenmaal niet met een vingerknip omkeerbaar zijn. Cijfers van november zouden al heel wat meer vertellen en die zijn er intussen. De analisten van het mediabureau Mediaedge:cia bezorgden me een rapport waaruit blijkt dat de investeringen zeker niet zijn stilgevallen door de crisis. Globaal stijgen de investeringen van de financiële sector zelfs met 10% ten opzichte van november 2007, wat meer is dan de totale adverteerdersmarkt (+2,7%). Interessant wordt het echter als we dieper gaan kijken. Fortis en Dexia investeren niet verrassend een pak minder in reclame dan een jaar eerder (respectievelijk -24 en -11%), ook Ethias doet er 17% af. Wie profiteert dan van het advertentievacuum? Axa. Dat wordt de grootste bancaire adverteerder van het land, met bijna 44% meer investeringen dan twaalf maanden voordien. Ook ING en Deutsche Bank (beide met haast een verdubbeling van het gespendeerde budget) waren in november markant aanwezig. Is de crisis dan helemaal niet merkbaar? Toch wel, kranten blijven dan wel het meest gebruikte medium voor bancaire advertenties, maar in internet werd haast dubbel zoveel gespendeerd als in november 2007. Of hoe de crisissfeer een al gestarte evolutie een duwtje in de rug heeft gegeven…

Gepost door Wouter Temmerman

‘Vanaf nu is Donna écht Nostalgie’. Met die slogan pakt Radio Nostalgie - de derde, jongste en kleinste landelijke commerciële radio van Vlaanderen - sinds deze week paginagroot uit in een reeks Nederlandstalige kranten. Mevrouw Donna (op de advertentie overigens duidelijk herkenbaar in de O van Nostalgie) is niet meer en op de frequentie van de voormalige hitzender mag Peter Van de Veire voortaan met MNM zijn ding doen. Over het ding dat hij doet, ben ik overigens zwaar in de war. Als trouwe StuBru/Radio1-luisteraar hoor ik op MNM flarden StuBru, dan weer een lokale radio om af en toe bij ook bij de Donna van weleer uit te komen. Strateeg Henk Ghesquière heeft blijkbaar hetzelfde gevoel en spaart zijn kritiek niet: “een op hol geslagen jukebox” en “het café dat geen lang leven beschoren is”. Of hij gelijk krijgt, zien we wel – Rome is ook niet in een dag gebouwd – maar feit is dat de concurrentie kansen heeft geroken. Radio Nostalgie is beneden de taalgrens al een sterk merk en wil dat zo snel mogelijk ook bij ons worden. Toen de stopzetting van Donna uitlekte zorgde dat al voor niet zo warme geluiden bij de typische Donna-luisteraar, zeker toen bleek dat een ‘Studio Brusselaar’ het creatieve brein achter de opvolger zou worden. En net die traditionele Donna-luisteraar is intussen het doelwit van Nostalgie geworden. Uiteraard waren er de jongste jaren steeds minder van die honkvaste Donna-luisteraars, maar het marktaandeel van de zender bedroeg eind vorig jaar nog steeds 14,3%. Nostalgie van zijn kant scoorde in die CIM-studie nog onder het procent, maar was pas laat in het onderzoek in de ether gekomen. Toch moet de kloof in marktaandeel meer dan 10% bedragen. De long copy op de advertentie liegt er bijgevolg niet om: “Ontdek de muziek van de jaren ’70, ’80 en ’90 terug op Nostalgie. De muziek waar Donna, Michel, Fien, Mieke, (…), Evy en wij allemaal groot mee geworden zijn. (…) Ben je op zoek naar de hits van toen, kom dan vandaag eens luisteren naar Nostalgie. What a feeling!”. En zo wordt mevrouw Donna alsnog gegeerd in het radiolandschap. De N in het multi-interpreteerbare MNM zou de komende maanden wel eens voor 'nostalgie' kunnen staan.

Gepost door Wouter Temmerman

Misschien heeft u ze ook gezien, de campagne van de Sociaal-Liberale Partij. Als een soort nieuwjaarsbrief verscheen bovenstaande advertentie in een reeks kranten. Wat mij betreft, een zeer bizarre rebrandingoperatie. Een naamsverandering communiceren zonder te verwijzen naar de vorige naam, is toch een beetje vreemd. Misschien werd het ook allemaal wat te complex. De SLP is namelijk de nieuwe naam van de Vlaams Progressieven, het vroegere Spirit, wat ooit startte als ID21, een spin-off van de Volksunie. Juist.

De naamsverandering komt er na een turbulente periode bij de partij. Na het ontslag van voorzitster Bettina Geysen eind november, besliste de partijraad om een onafhankelijke koers te varen los van kartelpartner Sp.a. Daarop volgde de exit van boegbeeld Bert Anciaux met in zijn kielzog een hele reeks andere mandatarissen.

Merkstrategisch zijn er zeker een reeks vraagtekens te plaatsen bij de rebranding. Eerst en vooral is een zoveelste naamsverandering geen toonbeeld van credibiliteit. Hoe betrouwbaar zijn beleidskeuzes van een partij die niet standvastig is in zijn interne besluitvorming? Ook qua positionering kan men de vraag stellen of de inhoudelijke merkinvulling overeind blijft terwijl de merknaam om de haverklap wijzigt. Met deze beslissing wordt in elk geval de schijn gewekt dat de verpakking primeert op de inhoud. Een kiezer zou op den duur met heimwee beginnen terugdenken aan de grote ideologische breuklijnen.

Daarnaast lijkt ook de timing zeer discutabel. Is het realistisch voor een kleine partij om op zes maanden van de Vlaamse en Europese verkiezingen een merk weg te zetten? Lijst De Decker bewees bij de vorige federale verkiezingen dat het mogelijk was, maar de context was wel volledig anders. LDD had een profiel (als underdog), een duidelijke doelgroep, en vooral een bekende mediagenieke kop. Net op die drie punten scoort SLP een onvoldoende.

Eén ding is wel een feit. Als letterwoord bekt SLP zeker beter als de Vl.Pro.