november 2009
Bekentenis
Ik beken: ik kijk vtm. Nu hoor ik u denken dat zulks nogal wiedes is als je beroepshalve volgt wat reilt en zeilt in media- en communicatieland, maar dat bedoel ik niet. Het zit zo: ik ben geboren in de late seventies en was dus net tien jaar jong toen Vlaanderen een commercieel tv-station mocht verwelkomen. Zij die erbij waren zullen het bevestigen: dat was nogal wat, zeker voor de gemiddelde tienjarige. We kregen plots reclame, Missen België als omroepster, Tien om te zien en een journaal dat niet om 19u30 maar om 19u begon. De Vlaamse Televisie Maatschappij kleurde onze dag, maar dat bleef niet duren. Na hoogtes kende de zender in de jaren ’90 ook laagtes, op formats kwam slijt en bovendien had de tiener uit de jaren ’90 andere dingen aan zijn hoofd. Dingen die in het geval van uw dienaar meer neigden naar Smells like teen spirit in de vroege jaren ’90, Afrekeningfuiven in het midden van de jaren ’90 en serieuze dingen gaan studeren in de late jaren ’90. Dat gedrag stond om het met een eufemisme te zeggen nogal haaks op die grote commerciële zender die stilaan een veel ouder imago had gekregen. Logisch dus dat VTM (toen was het nog met hoofdletter) kijken niet bepaald hoog op het to do-lijstje stond. De enige beelden die ons vanuit Vilvoorde bereikten, waren de niet zo fraaie flops die in Alles Kan Beter vakkundig (en ook wel terecht) door de mangel werden gehaald.
Maar in de jaren ’00 (hoe gaan we die trouwens noemen?) veranderde een en ander. De zender snapte dat het jonger en dynamischer moest en belastte na enkele minder gelukte pogingen Jan Segers en Laurens Verbeke met die opdracht. De eerste tastbare vruchten heetten Sara en Mijn Restaurant. Ondanks het feit dat ik met mijn 30+ levensjaren intussen zelf in het vizier van die programma’s was gekomen, konden ze me niet bijster boeien. Ik bekeek ze wel, puur professioneel, maar de reflex ‘zal ik vanavond eens Sara kijken’ bleef mij vreemd. Vandaag is er voor het eerst in twee decennia een programma op vtm waar ik wel opnieuw met volle goesting naar kijk en dat is ‘De Beste Hobbykok van Vlaanderen’. Ondanks Peter Goossens, ondanks de langdradigheid van de competitie en ondanks de niet te miskennen typecasting van de kandidaten. Ondanks dat alles kijk ik met plezier en met elke week meer plezier. Met de week gaat dit programma beter lijken op het verrukkelijke BBC-programma Masterchef. De uitlachtelevisie is verdwenen, het kookniveau gestegen en de competitie scherper. Enkel de Britishness ontbreekt, maar dat wordt dan weer ruim gecompenseerd door de continentale keuken die iets meer dan in Masterchef een plek krijgt. Productiehuis Kanakna heeft het concept ondanks de ondanksen van hierboven puik vertaald. Een zwaluw maakt van mij nog geen doorwinterde vtm-fan, maar het gaat in elk geval zeer duidelijk de goede kant op.
Gepost door Wouter Temmerman
Lokaal ondernemerschap met de glimlach
Buurtwinkels spelen een belangrijke rol op socio-economisch vlak. Ze zorgen vaak voor duurzame werkgelegenheid en een gediversifieerd productaanbod. Wonen in een wijk of buurt wordt er ook aangenamer door. Per definitie staat een buurtwinkel dicht bij haar bewoners, waardoor onnodige mobiliteitsstromen kunnen vermeden worden. Daarom spelen buurtwinkels een belangrijke rol in de ontwikkeling van de lokale economie en van de sociale cohesie.
De evolutie van het aantal buurtwinkels in Vlaanderen kende tussen 1993 en 2003 een sterk dalende trend. Om deze tendens terug een positieve relance te geven, werden reeds verschillende initiatieven gelanceerd door o.a. UNIZO, de Vlaamse overheid en een aantal steden. De daaraan gelinkte communicatiecampagnes zoals “Met belgerinkel naar de winkel”, “Uw warme bakker” en “Dag van de klant” willen zoveel mogelijk de buurtwinkels opnieuw dichter bij het hart van de consument brengen.
Een nieuw initiatief in Antwerpen, een campagne uitgewerkt door Antenno, wil juist de buurtwinkelier een hart onder de riem steken. Het zijn immers zij die het uiteindelijk moeten waarmaken. In plaats van een one-way communicatie naar de buurtbewoners, wil deze campagne de dynamiek tussen de buurtwinkelier en de buurtbewoner zelf laten spelen. De buurtwinkel wordt getoond in een herkenbare en authentieke vorm van ondernemerschap in relatie met de buurt. Door middel van interactiviteit (“stem op de beste buurtwinkel van Antwerpen”) wordt de bewoner mee gestimuleerd om trots te zijn op zijn buurt, dankzij de buurtwinkels.
De verkiezing van de beste buurtwinkel van Antwerpen kreeg de naam "De Gouden Glimlach" mee. Alle deelnemers en de winnnaar worden op hun beurt beloond met ondernemerschap ondersteunende prijzen: tijdens de actie is er visibiliteit bij de mediasponsors ATV, GvA en Radio 2, en de winnaar krijgt daarna een eigen campagne en een opleidingspakket van UNIZO. Alle info over de wedstrijd kan geraadpleegd worden op www.degoudenglimlach.be.
In dit kader toch ook nog even een initiatief bij onze noorderburen dat het vermelden waard is. "NLstreets is een handige online informatiebron van leuke adresjes van speciale buurtwinkels met een authentiek en ambachtelijk karakter, die de originele identiteit van de Nederlandse binnensteden kenmerken”.
We moeten blijven hameren op de dynamieken van ondernemerschap en innovatie die de economie stimuleren, ook op lokaal niveau. Ook in je buurt vind je zeker en vast bedrijven met een sterk verhaal.
Gepost door Mariska Brosens
De kip met de gouden knikkers
Nadat de spaaractie als consumentenlokaas de voorbije jaren furore maakte bij kranten en magazines, heeft ook de retailsector deze vorm van klantenactivering opnieuw helemaal ontdekt. Met name Delhaize neemt het voortouw met enkele zeer succesvolle acties. Het begon allemaal met de Smurfenstickers. In samenwerking met Panini kregen klanten in de zomer van 2008 bij een aankoop van 20 euro één zakje met vijf stickers die vervolgens een plekje kregen in de bijhorende Smurfenalbums. Het succes was zonder overdrijven gigantisch: Delhaize bracht ruim 175 miljoen stickers in omloop, kon ruilbeurzen organiseren voor de kinderen die de dubbele stickers ophoopten en last but not least genereerde de actie flink wat ‘rumour around the brand’.
Niet onlogisch dus dat de retailer ging voor een vervolg in 2009. Niet met de Smurfen en Panini, maar wel met Pixar. De wereldvermaarde animatiestudio gaf de toestemming om haar figuurtjes op speelkaarten te laten pronken en die te laten verzamelen. Ik heb getwijfeld of Pixar wel dezelfde nostalgische aantrekkingskracht zou hebben als De Smurfen plus Panini. Veel ouders ‘spaarden mee’, want die Smurfen kenden ze uit hun eigen jeugd en van Panini had menig papa al eens een voetbalalbum gevuld in zijn jonge jaren. Nostalgie troef dus, maar zou Pixar hetzelfde succes hebben? Duidelijk wel. Opnieuw kwamen er ruildagen en wat meer is, Delhaize dankt er mooie omzetcijfers aan. Toen de omzet in het derde kwartaal van 2009 4,6% hoger afklokte dan een jaar eerder, werden de Pixar-kaarten als een van de drijfveren aangestipt.
Dat er een nieuwe actie zou komen in het derde kwartaal van 2010 leek mij een uitgemaakte zaak, maar tot mijn grote verbazing zette de winkelketen meteen alle zeilen bij voor nog een extra actie nog dit najaar. Nikelodeon is ditmaal de partner en de kaarten maken plaats voor knikkers met een Nikelodeon-figuurtje erop. Opnieuw twijfel ik, want wat blijft nog over van de succesformule? De nostalgie bij de VVA is duidelijk niet meer van de partij. Ouders kunnen misschien nog geprikkeld worden door de Sony PSP die aan een gouden knikker vasthangt, maar de kracht van nostalgie is groter. Het succeselement verrassing speelt ook een minder grote rol door de opeenvolging van acties. Blijft nog over: het aangeboren verzamelinstinct van vele kinderen. Of dat zal volstaan om het succes van de voorgaande acties te evenaren, lijkt me geen uitgemaakte zaak. Delhaize heeft onder andere met de Plus-kaart een stevige reputatie op vlak van loyalty en net daarom mag het niet verzeilen in het straatje van de ‘noodzakelijke productplus’, zoals kranten en tijdschriften die kennen. Die media zagen hun verkochte oplage bij acties stijgen en bleven vervolgens acties bedenken om een daling bij de volgende meting te vermijden. Niet echt de bedoeling, maar finaal geen onoverkomelijk probleem zolang de acties creatief of sterk genoeg zijn om de lezers te boeien. Voor Delhaize lijkt me zo’n scenario niet wenselijk, maar de mooie omzetcijfers die Pixar en Nickelodeon zullen opleveren, zijn in een jaar als 2009 ongetwijfeld zeer welgekomen.
Gepost door Wouter TemmermanKomen eten?
De unique selling proposition van het product uitleggen, is in zeer beknopte termen de doelstelling van nogal wat marketers als ze een reclamecampagne op de sporen zetten. Als zo’n USP neerkomt op ‘Wast witter dan wit’ of ‘Verbruikt weinig CO2 per kilometer”, dan valt dat al bij al goed mee. Maar voor sommige producten is dit minder vanzelfsprekend. Neem nu toiletpapier. We kunnen er gemakshalve van uitgaan dat de meeste mensen zich wel iets kunnen voorstellen bij de USP van toiletpapier, maar toch. Wie zich wil onderscheiden van de concurrentie wil al wel eens in de details treden en dan wordt het opletten geblazen.
Dit najaar sierde deze spot van Moltonel (Georgia Pacific) de vaderlandse televisieschermen. Zoals nog enkele bloggers zag ik hem tussen twee stukken van ‘Komen Eten’ op VT4. Om maar te zeggen dat er qua contextuele planning al zeker iets scheef zat met het element smaak. In de spot, die ik via Kerygma in het Frans weervond, wordt de USP van toiletpapier, of beter van Moltonel, er net iets te vingerdik opgelegd. Het kon spitsvondiger en de humorist op de creatieve afdeling had duidelijk niet zijn dagje. Als het above niet zo wil lukken, dan is below voor dergelijke merken een in elk geval veiliger kanaal. In oktober zagen we dan ook dat Moltonel een promotie-actie opzette in samenwerking met het onderbroekenmerk DIM. U voelt de onderbroekenlol al weer om de hoek loeren? Toch niet. De co-branding zorgde ervoor dat consumenten een duo-pack DIM-slips kregen bij aankoop van meerdere pakken Moltonel. Zeer braafjes, dat wel, maar wel actief en met een pak minder ruis dan een spot middenin een kookprogramma.
Gepost door Wouter Temmerman