Over Antenno

Deze week is de geschiedenisboeken ingegaan als de week waarin Avatar de meest succesvolle film aller tijden werd. Maandag reed de prent van James Cameron de wereldwijde recordopbrengst van Titanic van de tabellen en wanneer u dit leest, is de kaap van twee miljard dollar omzet wellicht al overschreden. De Belgische bioscopen boeken met Avatar nog eens een gigasucces van buitenlandse makelij, nadat de voorbije jaren voor Vlaamse films als De Zaak Alzheimer en vooral Loft voor uitstekende bezoekcijfers zorgden. Toch verhult het succes van deze films een minder fraaie realiteit, want cinema kampt met enkele structurele problemen. Het eerste en niet het minste probleem zit hem in de rol van cinema als reclamemedium. Uit de CIM/MDB-cijfers van november 2009 blijkt dat cinema nog nauwelijks 2,8 miljoen euro aan reclamebestedingen kon opeisen. Dat is amper een procent van de totale koek en bovendien is de trend al een tijd allesbehalve stijgend. Ter vergelijking: het op een na kleinste medium in de pige, de gratis pers, is nog steeds goed voor bijna 12 miljoen euro aan investeringen. De verschrompeling van de bioscoopreclame bracht ook de reclameregie Screenvision in een lastig parket. Een betalingsuitstel van Kinepolis was nodig om het bedrijf overeind te houden en na enige weerwerk van UGC is de kans zeer bestaand dat Kinepolis binnenkort Screenvision overneemt. Niet echt een ideale marktsituatie, want Kinepolis commercialiseert op die manier ook schermen bij concurrenten als UGC en Utopolis. De sector weet echter zelf maar al te goed dat de markt te klein is voor een tweede reclameregies.

Naast de commercialisering kampt cinema evenzeer met een inhoudelijk probleem. Het aantal grote blockbusters is met of zonder Avatar te laag en de voorbije jaren waren er gelukkig de Belgische successen om de opkomst te redden. Met dank aan de tax shelter die de financiering van deze producties haalbaar maakt. Tegelijk zenden vele art house cinema’s noodsignalen uit. Enerzijds omdat concurrent Kinepolis met alternatieve programma’s een deel van hun publiek wegneemt, maar anderzijds ook omdat niet elk jaar nog een Pulp Fiction wordt gemaakt. Meer nog, deze week sneuvelde niet enkel een record, maar ook een legende: Miramax, het productiehuis achter legendarische en meer alternatieve filmhits als Pulp Fiction, The Piano of The English Patient, legde de boeken neer. Het huis van de broers  van Harvey en Bob Weinstein bepaalde mee het cinemagezicht van de jaren ’90, maar na de verkoop aan Disney kwam het nooit meer helemaal goed (bij The Wrap staat overigens dit fraaie artikel over Miramax te lezen). Het verdwijnen van Miramax is inhoudelijk voor de hele filmindustrie een teken aan de wand. Het business model van cinema als medium is anno 2010 op zijn zachtst gezegd wankel geworden. Met het stijgende succes van video-on-demand en high definition televisie zijn enkele innovatieve ideeën meer dan welkom voor het grote scherm.

Gepost door Wouter Temmerman