Euforie! België heeft zich geplaatst voor de finale van het Eurovisiesongfestival en dat wordt te lande maar vooral in de pers bewierookt als ware het meteen een eindoverwinning. Toegegeven, de Eeklonaar charmeert met zijn eenvoud tussen de traditionele eurokitsch en gezien de historiek van Eurosong-mislukkingen is enige tevredenheid natuurlijk op zijn plaats. De positieve vibe rond Tom Dice is echter niet alleen voor het vaderlandse lied een opsteker. Het is bijvoorbeeld goed nieuws voor de moedige mensen bij de VRT die het aandurfden om de slepende voorselectieshows, toch wel een kijkcijferkanon, af te voeren en te investeren in de voorbereiding van een zelf gekozen kandidaat.

Maar bovenal is de Dice-hype goed nieuws voor Sonic Angel. Dat project werd enkele weken terug officieel voorgesteld en gelanceerd. De initiatiefnemers hebben heel goed ingezien dat het traditionele business model van de muziekindustrie op apengapen ligt. Plaat opnemen, concerten doen en hopen dat zoveel mogelijk mensen de schijf kopen in de winkel of op iTunes… het werkt ongetwijfeld nog voor U2 en andere grootheden, maar voor aanstormend talent is het niet het beste model. Sonic Angel zoekt via nieuwe kanalen - YouTube, Facebook, MySpace, noem maar op - talent bij elkaar en kijkt voor de financiering van een album meteen in de richting van de fans. Die kunnen als het ware participeren in een artiest via de aankoop van goedkope of dure pakketten. Tom Dice is de eerste bekende exponent van Sonic Angel. Via de site kan je zijn single kopen (4 euro) of in dit geval meteen ook een album. Dat kost 10 euro en je deelt in de winst, participeren in de echte zin van het woord dus. Ook voor 10 euro kan je chatten met Oslo, voor 40 euro spreekt Dice een persoonlijke videoboodschap voor je in, voor 50 euro komen Tom en zijn maten met je voetballen, voor 850 euro komt hij optreden bij je thuis, enz. Een fraaie mix van diensten die verder gaat dan een single verkopen en tegelijk mogelijkheden bieden om in het succes te delen. 

Het concept oogt goed en komt uit de brains van Maurice Engelen en Bart Becks. Engelen is de man van Praga Kahn, Becks heeft een indrukwekkend parcours in de media business achter de kiezen: CEO van Belgacom Skynet, senior vice president new media bij ProSiebenSat.1 in Duitsland en een kort verblijf bij onze social mediatrots Netlog. Dat net Dice hun eerste uithangbord is, betekent een risico. Een zoveelste Eurosong-misser had hun project geen deugd gedaan, maar de goede prestaties in Oslo zetten het project van Engelen en Becks meteen in the picture. Het verbaast me niet. Thierry Van Zeebroeck, de enthousiaste patron van de VRT-regie Var, vertelde me ooit dat hij in zijn lange carrière twee superintelligente snaken de media business had zien instappen. De eerste: Christian Van Thillo, genoegzaam bekend. De tweede: Bart Becks. Becks en Engelen hebben zeer complementaire gaven en net daarom zal de keuze van Tom Dice heel doordacht zijn geweest. Eurosong hoeft hij zelfs niet te winnen. Zijn belang voor de muziekindustrie gaat nu al verder dan het overleven van een halve finale.

De lente is traditioneel een periode waarin menig bureau, tijdschrift of vakorganisatie van seminarie wil doen en dus stond de agenda de voorbije weken behoorlijk vol met interessante sprekers en events. De voorbije week bestond het Gondola, het IAB en de GRP zelfs om allen 6 mei uit te kiezen om hun ding te doen. Een week eerder haalden de mensen van Nascom zoals al verteld Joseph Jaffe naar ons land en daags nadien deed markee hetzelfde met de Brit Charlie Osmond. Beide voorzagen tevens in een mooi gevuld pallet aan sprekers om zo een (halve) dagprogramma te vullen. De rode draad die ik de voorbije weken aantrof bij de sprekers die ik meepikte, was conversatie. Met de klant, met de consument, met iedereen die dat verdient. Gespekt met voorbeelden of cases, waarbij me opviel dat retail meer dan eens in de spotlight kwam. Zo stelde Douglas Smith (HolyTornado!) op Marketing Innovation de klassieke retail in vraag vanuit de opkomst van e-commerce en refereerde Fons Van Dyck op het event van Gondola zeer fel aan de evolutie van Delhaize, Colruyt en uiteraard Carrefour. Meermaals dook de vraag op hoe retailers zich vandaag moeten positioneren in het almaar digitalere landschap en vaak bleek dat ze dat nog te weinig doen. Maar een heel goed voorstel, ook al was het niet rechtstreeks gesuggereerd voor de retailers, vond ik bij Koen Denolf, patron van markee. Hij had het zeer gefundeerd over brand uitilities: diensten die merken aan consumenten aanbieden. Denk maar aan het oervoorbeeld Nike+: een systeem dat lopers helpt bij het organiseren en verbeteren van hun training. Sterke branding, sterke community building ook. Retailers zouden dat ook moeten kunnen, maar doen het nog te weinig. Customer relations vinden sporadisch de weg naar interactiviteit, maar echt doorbraakvoorbeelden zijn er niet in ons land. “Wat zouden Apple en Colruyt mekaar te vertellen hebben, mocht je ze vandaag samen aan tafel zetten. Weinig wellicht”, quote Fons Van Dyck. Jammer is dat, want van diensten als Collectandgo en Delhaize Caddy Home is het maar een kleine stap naar digitale brand utilities. Een iPhone App waar je de hele week boodschappen op invult en doorstuurt, lijken allesbehalve science fiction. Met een doelgroep van gezinnen met tweeverdieners die weinig tijd hebben, is de behoefte bestaand. Wie zet de eerste stap?

Gepost door Wouter Temmerman