« Klassieke retail en digitalisering | Hoofdmenu | The day after »
Me, my guitar and my business model
Euforie! België heeft zich geplaatst voor de finale van het Eurovisiesongfestival en dat wordt te lande maar vooral in de pers bewierookt als ware het meteen een eindoverwinning. Toegegeven, de Eeklonaar charmeert met zijn eenvoud tussen de traditionele eurokitsch en gezien de historiek van Eurosong-mislukkingen is enige tevredenheid natuurlijk op zijn plaats. De positieve vibe rond Tom Dice is echter niet alleen voor het vaderlandse lied een opsteker. Het is bijvoorbeeld goed nieuws voor de moedige mensen bij de VRT die het aandurfden om de slepende voorselectieshows, toch wel een kijkcijferkanon, af te voeren en te investeren in de voorbereiding van een zelf gekozen kandidaat.
Maar bovenal is de Dice-hype goed nieuws voor Sonic Angel. Dat
project werd enkele weken terug officieel voorgesteld en gelanceerd. De
initiatiefnemers hebben heel goed ingezien dat het traditionele business model
van de muziekindustrie op apengapen ligt. Plaat opnemen, concerten doen en
hopen dat zoveel mogelijk mensen de schijf kopen in de winkel of op iTunes… het
werkt ongetwijfeld nog voor U2 en andere grootheden, maar voor aanstormend
talent is het niet het beste model. Sonic Angel zoekt via nieuwe kanalen -
YouTube, Facebook, MySpace, noem maar op - talent bij elkaar en kijkt voor de
financiering van een album meteen in de richting van de fans. Die kunnen als
het ware participeren in een artiest via de aankoop van goedkope of dure pakketten.
Tom Dice is de eerste bekende exponent van Sonic Angel. Via de site kan je zijn
single kopen (4 euro) of in dit geval meteen ook een album. Dat kost 10 euro en
je deelt in de winst, participeren in de echte zin van het woord dus. Ook voor
10 euro kan je chatten met Oslo, voor 40 euro spreekt Dice een persoonlijke
videoboodschap voor je in, voor 50 euro komen Tom en zijn maten met je
voetballen, voor 850 euro komt hij optreden bij je thuis, enz. Een fraaie mix
van diensten die verder gaat dan een single verkopen en tegelijk mogelijkheden
bieden om in het succes te delen.
Het concept oogt goed en komt uit de brains van Maurice Engelen en Bart Becks. Engelen is de man van Praga Kahn, Becks heeft een indrukwekkend parcours in de media business achter de kiezen: CEO van Belgacom Skynet, senior vice president new media bij ProSiebenSat.1 in Duitsland en een kort verblijf bij onze social mediatrots Netlog. Dat net Dice hun eerste uithangbord is, betekent een risico. Een zoveelste Eurosong-misser had hun project geen deugd gedaan, maar de goede prestaties in Oslo zetten het project van Engelen en Becks meteen in the picture. Het verbaast me niet. Thierry Van Zeebroeck, de enthousiaste patron van de VRT-regie Var, vertelde me ooit dat hij in zijn lange carrière twee superintelligente snaken de media business had zien instappen. De eerste: Christian Van Thillo, genoegzaam bekend. De tweede: Bart Becks. Becks en Engelen hebben zeer complementaire gaven en net daarom zal de keuze van Tom Dice heel doordacht zijn geweest. Eurosong hoeft hij zelfs niet te winnen. Zijn belang voor de muziekindustrie gaat nu al verder dan het overleven van een halve finale.
Gepost door Wouter Temmerman