Al enkele weken liep er een campagne van Studio Brussel rond de festivalenquête. Met een reeks commercials werd aangekondigd dat de festivalradio alle geheimen van de festivalweide zou ontsluieren. Gisteren werden de resultaten wereldkundig gemaakt.

Een enquête communicatief uitspelen is een krachtige manier om een positionering te ondersteunen. Studio Brussel toont hiermee empathie voor zijn doelgroep. De zender laat expliciet blijken dat het interesse heeft in de mening van de festivalganger. Die openheid versterkt de geloofwaardigheid van de propositie. Daarnaast hebben de resultaten op zich blijkbaar een hoge nieuwswaarde. Smeuïge cijfers over seks en onderbroeken worden nu eenmaal goed opgepikt. De fictieve persberichten van Woestijnvis over de bedprestaties van Open VLD'ers en het masturbatiegedrag van Groen!-kiezers waren hier een goed voorbeeld van.

Over de feitelijke relevantie van dergelijk onderzoek kan natuurlijk gediscussieerd worden als we de resultaten van het onderzoek van naderbij bekijken. Wat leren we uit het feit dat bijna de helft van de festivalgangers al eens seks gehad heeft op een festival? Buiten een vaag inzicht over de 'lifetime penetratie' zegt dit cijfer niks. Het feit dat jongeren seks hebben, lijkt me niet wereldschokkend. Het feit dat ze vier dagen per jaar in Werchter vertoeven, betekent dat ze ook daar seks hebben. Een bierfabrikant krijgt toch ook weinig inzicht over de bierconsumptie door te vragen wie er al ooit een pintje gedronken heeft.

De dobbelstenen zijn zondag geworpen voor de samenstelling van het nieuwe federale parlement.  Voor de laatste keer mochten de partijvoorzitters gisterenavond aan de tafel van de VRT aanschuiven voor het grote voorzittersdebat. In feite kan je dat wel een soort non-event noemen omdat niemand in de aanloop naar de eigenlijke onderhandelingen in zijn kaarten laat kijken.

Net zoals in campagne bewees Bart De Wever in dit afsluitende debat zijn meesterschap. Daar waar in de campagne de tegenstanders De Wever nog probeerden te counteren met zijn separatistische motieven, leken ze in dit debat te berusten in de analyse van de N-VA-voorzitter. Dat siert hen omdat de kiezer gekozen heeft. Daarnaast is er volgens mij ook het algemeen besef dat het succes van de N-VA is ingegeven door een duidelijke maatschappelijke onderstroom die hunkert naar verandering. Dit bewijst dat politieke marketing meer is dan slogans, maar enkel succes kan hebben als het gebaseerd is op onderliggende motieven die bij de bevolking leven. Enkel vanuit een degelijke analyse kan gebouwd worden aan een geloofwaardig politiek project, en als gevolg daarvan de campagne.

Enige dissonante klank in het afsluitende debat was Marianne Thyssen. Ze had blijkbaar de overwinning van haar voormalige kartelpartner nog niet verteerd. In tegenstelling tot de andere partijvoorzitters bleef Thyssen vasthangen aan het herhalen van haar campagneargumentatie. CD&V zal de constructiviteit uit hun programma de volgende dagen ook effectief moeten concretiseren, en met een open vizier de initiatieven van De Wever en Di Rupo tegemoet zien.

Als afsluiter een aantal open vragen die me bezighouden na de campagne intensief te hebben gevolgd:
-    Waarom hebben andere partijen de N-VA enkel aangevallen op hun communautaire core business?
-    Waarom profiteert de Sp.a als oppositiepartij niet beter van de economische crisis?
-    Waarom wil Groen! zich linkser profileren dan de Sp.a, terwijl de groene unserved audience meer in het centrum zit?
-    Waarom is ondernemerschap niet dominanter uitgespeeld door de Open VLD als positieve remedie tegen de crisis?
-    Waarom lanceert Dedecker tijdens de campagne een boek over ecologie?
-    Waarom is CD&V de gepercipieerde 3 jaar stilstand hardnekkig blijven verdedigen als “dialoog” en “verantwoordelijkheid nemen”?