Het groeiende belang van mobiele toestellen wordt steeds duidelijker. Smartphones en tablets hebben in 2011 hun vaste plaats veroverd bij de consumenten. De Ipad slaagt er zelfs in te concurreren met de bestaande pc-markt. Bij de producenten wordt ondertussen een hevige (patenten)strijd geleverd om koploper te zijn in deze mobiele wereld met als meest recente voorbeeld de aankoop van Motorola Mobility door Google (Android).

Hoe België met deze mobiele evolutie omgaat, wordt uitgebreid besproken in de nieuwste "Inside Digital Media". Een verslag:

België volgt, maar op eigen tempo…

Terwijl in andere Westerse landen als Nederland en Verenigd Koninkrijk het mobiele internet reeds in 2010 doorbraken, kunnen we in België nu pas spreken van een florerende markt met groot groeipotentieel. Momenteel gebruikt één op vijf Belgen een smartphone en de penegratiegraad in 2010 bedroeg 19% in vergelijking met Frankrijk en Verenigd Koninkrijk die bijna 40-60% behaalden.

Naast de smartphone begint ook de tablet aan een ophefmakende groei; 3% van de Belgen bezit reeds een tablet. Het grote succes schuilt in de applicaties waarmee op een efficiënte manier e-mails, nieuws, sociale netwerken, etc. gecheckt kunnen worden.

Kleine markt voor ontwikkelaars

Belgische webbureau's en software ontwikkelaars die inkomsten kunnen halen uit deze opkomende mobiele markt, moeten de grote verdiensten voorlopig nog halen uit de internationale markt. De Belgische markt is momenteel nog te klein om rendabel te zijn.

Wie wint? Apple of Android…

Hoewel technologische bedrijven zoals Nokia, Samsung en HTC op de mobiele internettrein gesprongen zijn, blijven Apple en Google de koplopers. Voorspeld wordt dat Android zelfs tegen het einde van 2011 de overhand neemt in België. Dat beide platforms verschillende technologieën gebruiken, maakt het voor ontwikkelaars heel wat moeilijker om een applicatie te ontwerpen die draait op beide platformen. 

Om dit proces te vereenvoudigen kan HTML5, de nieuwe standaard in webontwikkeling, vaak een oplossing bieden bij zowel het ontwikkelen van mobiele of zelfs echte native apps.

Mobiele trend bij Antenno

Gebaseerd op de opkomst van mobiele webbezoekers bij onze 5 meest bezochte websites, stelden we onderstaande voorspelling op. Het mobiele percentage surfers in 2011 is gebaseerd op de voorbije 3 maanden. Bij de voorspelling in 2012 gebruikten we als groeifactor de gemiddelde groei die we in de eerste 6 maanden van 2011 konden waarnemen; die groei bedraagt 548% op jaarbasis.

Toch blijkt dat de voorspelling niet overdreven is, deze komt overeen met de resultaten van Morgan Stanley waarbij men in 2015 wereldwijd evenveel mobiel surft als via de gewone computer.

Volgens onderzoeksbureau Gartner zal dit al in 2013 gebeuren, maar volgens de huidige trend zal België het ook hier iets rustiger aan doen.

Geschreven door Simon Timmermans

“Pure conditionering”. Zo omschreef consumentenpsycholoog Guido Valkeneers de smurfenactie waarmee Delhaize deze zomer vele kinderharten heeft ingepakt. De redenering van Valkeneers luidt alsvolgt: de retailer gebruikt de kinderen om de ouders te manipuleren. Want wat is conditionering? Gedrag dat beloond wordt, stelt zich opnieuw. Ouders sparen, kinderen worden blij en belonen dat met een glimlach, waardoor de ouders blijven sparen voor nog een nieuw blauw figuurtje. De kans dat de ouders dus net iets meer kopen om over de ‘stempeldrempel’ te raken, is niet ondenkbaar en daar rinkelt de actiekassa van Delhaize.

In essentie is die pure conditionering een proces dat we bij heel wat vormen van marketing kunnen terugvinden. Van de traditionele spaarkaarten in de winkels over de prijs die je kan winnen als je het juiste antwoordt even sms’t tot dat extraatje dat je krijgt als je een vriend als nieuwe abonnee aanbrengt. Belonen werkt en vandaag zien we dat belonen niet steeds meer gelijk hoeft te staan met een fysiek cadeau. In tijden van conversation management en sharing kan het krijgen van extra merkvoordelen (meedoen aan testsessies, als eerste weten wanneer een nieuw product komt, enz.) ook als incentive fungeren.

Niets mis mee, maar de harde bewoordingen van de psycholoog blijven. Enerzijds omdat ze vertrekken vanuit zijn wetenschappelijke analyse en die is nu eenmaal zakelijk, maar anderzijds omdat hier kinderen in het spel zijn. Kinderen worden beïnvloed en zij pakken namens het merk (de retailer in dit geval) de beruchte Verantwoordelijke Voor Aankoop in. Dat is een efficiënte maar dus ook lepe manier van werken. Omdat De Smurfen vandaag een nogal nostalgische waarde hebben, komt Delhaize hier nog net mee weg. Toen De Smurfen nog jonger waren, was de kritiek op dergelijke mechanismen feller. We halen hierboven nog even een illuster fragment van onder het stof: Johan Anthierens wrijft Pierre Kartner aka Vader Abraham aan dat hij onze kinderen met zijn Smurfenlied iets in de maag splitst. Heerlijk om terug te zien. En ook al is onze maatschappij in tijden van Studio 100 heel wat meer gewend geraakt, toch blijft kids marketing een kwestie van heel goed aanvoelen waar de grens ligt. En dat kan Delhaize duidelijk als geen ander.

Gepost door Wouter Temmerman

De verkiezingen winnen en dat kunnen toeschrijven aan een slogan is mooi. Een van de slogans op het internationale politieke toneel die zo’n adelbrief kan voorleggen, is ‘It’s the economy, stupid’. Dat zinnetje rolde uit de pen van James Carville, de campagnestrateeg die Bill Clinton in 1992 voorbij George Bush sr. loodste. In vijf woorden wees hij erop dat pa Bush de economie had verwaarloosd (zelfs even in recessie had laten gaan) om de oorlog in Irak te kunnen financieren. De boodschap sloeg aan en Bush kon zijn tweede ambtstermijn vergeten.

De slogan waarmee je de verkiezingen won, nadien ook waarmaken is nog mooier. Vraag het aan Yves Leterme en Bart De Wever. Zij kwamen met respectievelijk ‘Wie gelooft die mensen nog?’ of ‘Nu durven veranderen’ niet of slechts via wat omwegen aan regeren toe. En als je al aan regeren toekomt, dan kan zo’n slogan snel als een boomerang in het gezicht van de betrokkene terugkeer. Yves Leterme gaat intussen al lopen bij het horen van zijn vijf woorden tellende oneliner. In het geval van Bill Clinton leek dat boomerangeffect nog wel mee te vallen. Na het aantreden van Clinton ging de Amerikaanse economie aan het groeien. Als je net met zo’n slogan de verkiezingen won, dan is dat meegenomen, los van het feit of de groei al dan niet aan de president zelf toe te schrijven viel. Bovendien kreeg Clinton later tijdens zijn achtjarig presidentschap andere katten te geselen en verdween de economische positionering enigszins van de radar.

Toch leren we vandaag dat de buit nooit binnen is. Bills boomerang had namelijk een tikje vertraging. Tijdens de voorbije schuldencrisis is al meermaals verwijtend naar de man uit Arkensas gewezen. In 1999 gaf hij immers zijn fiat voor het elimineren van de ‘Glass-Steagall act'. Voor de details verwijzen we graag naar deze fraaie analyse van Wim De Preter in De Standaard, maar in essentie kregen de Amerikaanse banken de toestemming om hun klassieke activiteiten te combineren met effectenhandel en investeringen. Niet in betrouwbare business, maar bijvoorbeeld in speculaties op de markten. Op die markten gingen de banken op (te) grote schaal rommelkredieten verpatsen. De rest is geschiedenis: de zeepbel sprong en leidde ons naar de banken- en vastgoedcrisis die na enig voortkabbelen vandaag is uitgemond in een schuldencrisis. Die leidt als het even fout loopt naadloos richting een nieuwe bankencrisis, al gebiedt de eerlijkheid uiteraard te zeggen dat er voor de huidige malaise nog andere verantwoordelijken aan te duiden zijn.

Bill en zijn parlement hadden het in 1999 wellicht anders ingeschat, maar als Barack Obama in 2012 het onderspit moet delven dan is de kans bestaand dat de Republikeinse winnaar maanden zal gehamerd hebben op een slogan als ‘It’s the economy, stupid’. Als tegenslogan voor ligt ‘It was Bill, stupid’ helaas minder voor de hand.

Gepost door Wouter Temmerman