Over Antenno

We zijn nauwelijks de zomer ingewandeld of de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van oktober lijkt al helemaal aan de gang. Oorzaak van die vaststelling is de N-VA, die met wel heel veel honger de goede scores in de opiniepeilingen wil verzilveren. Als enige partij is de N-VA nu al prominent aanwezig langs vele invalswegen en daarbij speelt het overal te lande (nou ja, overal te Vlaanderen) kopstuk Bart De Wever uit. Met de wagen ontmoet ik de man rijdend vanuit de periferie van Gent tot aan de grens met die stad vlot zes keer in een kwartier. In Gent zelf krijg ik er nog enkele malen Siegfried Bracke bovenop.

De strategie die N-VA nastreeft, laat zich op dit moment al raden. Vanuit het inzicht dat in de grote meerderheid van de steden en gemeenten de politici van N-VA nobele onbekenden zijn (Bracke is een uitzondering), streeft de partij naar top-of-mind awareness door in een eerste campagnefase een groot bereik met een bekend gezicht op te bouwen. In een tweede fase, na de zomermaanden, valt het te verwachten dat de lokale gezichten de panelen met Bart De Wever zullen vervoegen. Op zich niet slecht bedacht, als je er het budget voor hebt. Al lijkt de besparing op het budget zich vooral op esthetisch vlak te situeren. Reclamemaker Wim Schamp omschreef de affiches met Bart De Wever recent als “zo weggeplukt uit de jaren tachtig: droevig, flets en zonder een greintje inspiratie.” Nu ben ik nooit echt fan geweest van het grafisch werk dat Schamp zelf afleverde voor LDD, maar ongelijk kan ik hem ditmaal moeilijk geven. Op de koop toe oogt De Wever na zijn vermageringskuur een stuk strenger en veel minder aimabel dan de goedlachse kerel uit De Slimste Mens. Toegegeven, op zich zegt het grafische niets over de inhoud van de campagne, maar daar zegt N-VA voorlopig ook nog niets over in al die gemeenten waar De Wever nu al zichtbaar is.

Het idee om Bart De Wever vroeg uit te spelen in de gemeenteraadscampagne heeft een verklaarbare strategie, maar houdt ook risico’s in. Ten eerste is de kiezer niet dom. De vraag wat Bart De Wever in een Vlaamsch dorp komt zoeken tijdens deze verkiezingen zal door menige hoofden flitsen. Later met wat onbekende lokale politici uitpakken, kan een nogal goedkoop beeld met zich meebrengen. Twee en drie: de dekking van De Wevers affiches is wel heel groot en bovendien hangen ze er heel vroeg. Het risico op overkill is daarom niet denkbeeldig. Klassieke reclamecampagnes op affiche hebben een looptijd van twee of drie weken en daar is een reden voor. Na die periode gaat het vervelen en dan niet omdat het een strenge De Wever is. Zelfs Miss België of het zicht op een tropisch paradijs gaat na een maand de passanten vervelen. De N-VA stelt zich macro-politiek soms al eens vragen over haar houdbaarheid, maar wat deze affichecampagne betreft is het zeer duidelijk en voor een keer in het Nederlands: te vroeg en te veel.

Wouter Temmerman