Betutteleconomie

Bedrijven moeten dringend ophouden met het zoeken naar "young potentials" of "jonge en dynamische mensen". Dit is alvast de boodschap die het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding via een persbericht de wereld instuurt.

Het Centrum voerde een heuse studie uit op basis van een screening van 3.400 personeelsadvertenties in diverse kranten en websites. Volgens het Centrum kwamen in 247 advertenties rechtstreekse of onrechtstreekse verwijzingen naar leeftijd voor. Hierdoor zou bij oudere werkzoekenden het gevoel opgewekt worden dat ze niet welkom zijn. Een bloemlezing uit de verwijzingen die door het Centrum werden vastgesteld:

• young, dynamic and flexible
• starters
• je bent pas afgestudeerd
• je hebt eventueel een eerste werkervaring
• wij zijn een jong, ambitieus en modern overheidsbedrijf
• jong en creatief van geest
• je hebt 2 tot 5 jaar relevante werkervaring
• gebruik van foto's met jongeren

Met dit soort studies kan men zich toch de vraag stellen waar we met ons beleid naar toe willen. Moet niet elke vacature worden toegejuicht als een opportuniteit? Is het niet bemoedigend dat pas afgestudeerden kansen krijgen? Is een jonge en ambitieuze bedrijfscultuur niet uitnodigend? Is het niet enkel en alleen aan bedrijven om deze keuzes te maken?

Laat het duidelijk zijn dat dit geen pleidooi is voor discriminatie, maar de grenzen van de betutteling zijn volgens mij echt wel bereikt.

Ondernemerschap: tussen droom en daad

België is niet langer de slechtste van de klas in ondernemerschap, maar blijft wel achteraan hinken in het internationaal peloton. Dit blijkt uit de Global Entrepreneur Monitor (GEM), een jaarlijks uitgevoerd internationaal onderzoek dat nagaat hoeveel procent van de beroepsbevolking recent een zaak heeft opgericht of plannen heeft om dat te doen.

Opmerkelijk in de studie is het verschil tussen intenties en de effectieve uitvoering ervan. Op het vlak van ‘ondernemerschap in voorbereiding’ kan voor Vlaanderen en België een positieve trend worden vastgesteld. Steeds meer mensen zijn op één of andere manier bezig geweest met plannen rond een eigen zaak. Het probleem stelt zich echter bij het concretiseren van deze plannen. Het aantal effectieve starters blijft problematisch laag.

Zulke cijfers vragen natuurlijk om een verklaring. In ons land is vrijwel geen ondernemerschap uit noodzaak. De hoge levensstandaard en de sociale zekerheid maken dat er weinig mensen een zaak beginnen omdat ze geen andere keuze hebben om aan een inkomen te geraken.
Een tweede belangrijke reden voor het gebrek aan ondernemerschap is volgens mij te zoeken bij de politieke beleidsmakers. Ook hier kan je concluderen dat ondernemerschap tussen droom en daad zit. Er is politiek ontzettend veel praatkracht rond dit thema. Ministers laten TV-programma’s maken, trekken forse budgetten uit voor mediacampagnes, en creëren steeds meer subsidiemaatregelen rond ondernemerschap. Feit is dat dat niet de oplossingen zijn waar ondernemers zitten op te wachten.

De overheid moet enkel zorgen voor een goed ondernemersklimaat. Voor de rest moeten ondernemers het zelf doen. Daarom heten ze ondernemers. Er is alleen wat politieke moed nodig om dat te realiseren. Volgende drie initiatieven zouden een hele stap voorwaarts zijn naar meer ondernemerschap:

• Administratieve vereenvoudiging: een ondernemer moet ondernemen in plaats van te worden bedolven onder papierwerk en een steeds complexer wordende wetgeving.

• Gelijkschakeling van pensioenen en kindergeld: ondanks het grote maatschappelijke en sociaal-economische belang van ondernemers, hebben zelfstandigen nog steeds geen recht op dezelfde sociale rechten als werknemers.

• Verlaging van de vennootschapsbelasting: het voorbeeld van Ierland toont aan dat een lage vennootschapsbelasting een ongelooflijke stimulans kan betekenen voor een economie.

Misschien moeten ondernemers eens een collectieve ondernemersstaking uitroepen om de ernst van de toestand aan te kaarten,  maar dat is dan weer tegen de aard van het beestje...

Bekijk de presentatie van de Vlerick Leuven Management School over de resultaten van Global Entrepreneur Monitor (GEM).

Vlaanderen vergeleken

Gisteren legde Vlaams minister-president Kris Peeters zijn septemberverklaring af in het Vlaams parlement. Peeters benadrukte nogmaals de ambitie van Vlaanderen om de beste van de Europese klas te willen zijn. Aan de hand van een rapport van de Vlaamse studiedienst toonde hij aan dat Vlaanderen goed scoort, maar nog niet kan bestempeld worden als een topregio. In een vergelijking  van  de socio-economische prestaties van 125 Europese regio's  zijn dit de rapportcijfers:

• BBP per inwoner: 27ste (van de 125)
• Arbeidsproductiviteit: 9de
• Loonkost per eenheid product: 70ste
• Werkzaamheidsgraad: 53ste
• Hoger onderwijs; 10de
• Aantal patenten: 23ste
• Levenslang leren: 40ste

Deze KPI's van Vlaanderen tonen inderdaad aan dat zelfgenoegzaamheid absoluut moet vermeden worden. Vlaanderen in Actie!

Administratitis

Administratieve vereenvouding, het leven zoals het is...
Deze week hebben we een tweede schrijven ontvangen van Reprobel. Reprobel blijkt in te staan voor de inning en verdeling van kopieerrechten in België, en vertegenwoordigt hierdoor een aantal beheersvennootschappen van uitgevers en auteurs.

Ik vind het allemaal prima dat er gewaakt wordt over copyrights, maar de manier waarop tart toch weer alle verbeelding. In de bewuste brief van Reprobel worden we vriendelijk doch dringend verzocht om een aangifteformulier over ons kopieergedrag in te vullen:

• Hoeveel kopieën heeft u als organisatie gemaakt tussen 01/07/2005 en 30/06/06?
• Mogelijkheid 1: Basispercentage van beschermde werken dat Reprobel voorstelt: 5,5% / Percentage met persoverzicht of documentatiecentrum dat Reprobel voorstelt: 10%
• Mogelijkheid 2: wat is uw eigen schatting van beschermde werken?

Voor al diegenen die zich niet willen verdiepen in getallen en percentages, wordt er nog snel een standaardbedrag voorgesteld van 29,86 Euro. Kwestie van toch een vluchtroute aan te bieden aan plichtsgetrouwe ondernemers die lijden aan administratiemoeheid.

Wordt het niet eens tijd dat het probleem van administratieve overload structureel wordt aangepakt? Bedrijven moeten met hun klanten bezig in plaats van met dit soort formuliertjes.

Drummen in het centrum

Dat politiek steeds meer een kwestie wordt van positionering en communicatie, is deze week nog eens extra in de verf gezet. Na de defenestratie van Jean-Marie Dedecker, was het voor Bart Somers hoog tijd om een revolutie aan te kondigen in de profilering van de VLD. Ingefluisterd door communicatie-adviseur Slangen, liet Somers weten dat de VLD zich wil profileren als een progressieve centrumpartij.

In hun positionering zijn de termen links en rechts volgens de VLD achterhaalde begrippen. Desalniettemin wordt de noemer centrumpartij gebruikt om de positie ten opzichte van de andere partijen te duiden.

Is het trouwens niet een beetje vreemd dat de VLD de modeterm progressief moet gebruiken om aan de burger uit te leggen wat de essentie van liberalisme is? Progressief lijkt me niet direct de claim waarmee je als liberale partij geloofwaardigheid creëert. Het is zoals in het voetbal Anderlecht zou beweren dat het voortaan de volksclub bij uitstek is.
Bart Brinckman van De Standaard liet zich in het Canvas –programma Morgen Beter afgelopen vrijdag ontvallen dat de VLD misschien het succesverhaal van Patrick Janssens in Antwerpen nationaal wil kopiëren met deze nieuwe verpakking.

De vraag is verder ook hoe vaak een partij zijn communicatie-invulling kan bijsturen zonder dat mensen (en de kerndoelgroepen) gaan afhaken. Zo was de VLD enkele weken geleden nog de partij van de hardwerkende Vlaming.

Het lijkt wel of alle politieke families opschuiven naar het centrum. Hierdoor blijft de traditionele achterban wel eens op hun honger zitten. Ook bij de Sp.a komen uit de arbeidersvleugel steeds meer signalen dat de partij zich onvoldoende links zou opstellen. Dat deze beweging naar het centrum gevaren kan inhouden, bewijzen de opiniepeilingen in Nederland. Bij de Tweede Kamerverkiezingen maakt de SP van Jan Marijnisssen met haar uitgesproken links profiel een duidelijke inhaalbeweging op de Pvda van Wouter Bos.

U blogt toch ook?

Zonet in De Morgen een opiniestuk gelezen van trendwatcher Nathalie Bekx over blogs. In het artikel "U blogt toch niet?" trekt Bekx de kracht van blogs in twijfel als mediakanaal en instrument voor virale marketing:

"Zowel burgers als consumenten ontmaskeren moeiteloos politiek of commercieel gerecupereerde blogs, net zoals ze een publireportage vlot kunnen toewijzen aan een adverteerder."

Een aantal blogs van Vlaamse politici worden vervolgens aangehaald als voorbeeld om dit statement kracht bij te zetten.

Persoonlijk zou ik de kracht van bloggen als medium niet zo sterk minimaliseren. Natuurlijk is er de afgelopen tijd gehyped over blogs als ultiem interactief communicatiekanaal. Dat wil echter niet zeggen dat blogs geen perfect complementair medium kunnen zijn voor offline en online communicatie. Zo ben ik ervan van overtuigd dat blogging voor politici wel degelijk een toegevoegde waarde heeft. De online hersenspinsels van politici versterken zonder einige twijfel de PR-machine. Bijna dagelijks wordt in kranten uitvoerig verwezen naar de weblogs van Anciaux, Van Rompuy en consoorten. Zelfs afscheidnemend Vlaams parlementsvoorzitter Norbert De Batselier verwees in zijn afscheidsspeech naar de blog van collega van Van Rompuy.

Tony en Geert

Tony Mary is dezer dagen niet weg te branden uit de actualiteit. In de onderhandelingen met de Vlaamse regering en minister van media Geert Bourgeois over de nieuwe beheersovereenkomst van de VRT schuwt hij de discussie niet met de politiek om zijn visie over de VRT in het digitale TV-landschap door te drukken.

Dit debat over de budgetten voor de openbare omroep is een zeer delicate materie. Langs de ene kant is het logisch dat de Vlaamse regering mee de krijtlijnen uitzet aangezien het tenslotte gaat over belastingsgeld van de Vlaming. Anderzijds moet er meer dan ooit gewaakt worden over de kwaliteit en onafhankelijkheid van de openbare omroep.

Objectieve berichtgeving kan enkel gevrijwaard worden als er duidelijke grenzen getrokken worden tussen journalistiek, politiek en commerciële belangen. Tot welke excessen een vervaging van deze scheiding kan leiden hebben we de afgelopen jaren in Italië gezien. De vergelijking met België is intellectueel niet correct, maar als waarschuwing voor het mogelijke gevaar is het wel sprekend.

In het boek Het Andere Italië van Tobias Jones wordt de Italiaanse ziekte onder Berlusconi zeer sterk verwoord. Dit boek is echt een aanrader voor wie Italië van binnenuit beter wil leren kennen. In het boek wordt volgende satirische tekst geciteerd die het Big Brother gehalte van Italië illustreert:

"Hallo, mijn naam is Mario Rossi en ik woon in Milaan in een flat die door de premier is gebouwd. Ik werk bij een bedrijf waarvan de grootste aandeelhouder de premier is. Mijn autoverzekering wordt verzorgd door de premier. Ik stop iedere dag om een krant te kopen die in handen is van de premier. 's Middags ga ik boodschappen doen in een supermarkt die eigendom van de premier is. 's Avonds kijk ik naar de televisie van de premier, waar films (vaak geproduceerd door de premier) voortdurend onderbroken door reclames die gemaakt zijn door het reclamebedrijf van de premier. Ik ben fan van de voetbalclub van de premier. Op zondag blijf ik thuis en lees ik een boek van de uitgeverij van de premier...natuurlijk regeert hij uitsluitend om mijn belangen te behartigen, niet de zijne..."

De A van Patrick

Ik doe ook maar even mee aan de lijstjesperiode op het einde van het jaar.

Zie hier een lijstje over de burgemeester van ’t stad:

-          niet één, maar twee boeken schrijven over je stad

-          die boeken persoonlijk signeren op de Boekenbeurs

-          op het Stichting Marketing congres je stad en zijn merk verkopen

-          in de allerlaatste Laatste Show van 2005 in het plat Antwerps je stad promoten

Dit is slechts een greep uit de optredens van Patrick Janssens het afgelopen jaar. Keer op keer sta ik ervan versteld hoe Janssens erin slaagt om zijn stad op een a-politieke manier in het daglicht te zetten. In tegenstelling tot de meeste van zijn collega’s, onthoudt hij zich zoveel mogelijk van het typische politieke gehakketak.

Het knappe aan zijn communicatieaanpak is dat hij telkens impliciet zijn eigen persoon koppelt aan de boodschap rond Antwerpen. Hij linkt de vernieuwing in zijn stad aan het merk Janssen, subtiel maar toch heel duidelijk.

In de aanloop naar de verkiezingen in 2006 wordt een even geniale communicatie toegepast. Wie was er voorstander van de rechtstreekse verkiezing van de burgemeester? Juist Patrick Janssens. Door de burgemeesterverkiezing te reduceren tot een tweestrijd tussen hemzelf en Dewinter, zet hij zichzelf in het daglicht als enige verdediger van de vernieuwing in Antwerpen. Door deze polarisatie worden de andere partijen uit de coalitie naar het tweede plan verwezen.

Het is duidelijk dat je Janssens de knepen van marketing en communicatie niet hoeft te leren. Als marketeer en socioloog slaagt hij erin om city marketing en politieke marketing naadloos in elkaar te laten overlopen.

Het Europees Belang

Gisterenavond werd om 21u de prognose van het Nederlandse referendum over de Europese grondwet bekendgemaakt. Een uitslag die mee de toekomst van Europa zal bepalen. Echt iets zou de openbare omroep zou je denken. Maar nee, laat ons maar liever achterom kijken met een goeie ouwe aflevering van FC De Kampioenen. Toch jammer dat we het belang van Europa niet uitgelegd krijgen aan dé burger...

TV-kloof met de burger

Het debat omtrent de rol van de publieke omroep VRT is actueler dan ooit. Wat mag er geïnvesteerd worden in uitzendrechten voor sportwedstrijden? Hoe commercieel mag Donna zijn? Wat doe je met journalisten die debatten modereren van het VB? En hoeveel mag er besteed worden aan de zoveelste herpositionering?

Media minister Bourgeois is van mening dat dé burger mee inspraak mag hebben in dit complexe debat. In het kader van de nieuwe beheersovereenkomst met de VRT, lanceerde hij daarom een enquête. Een eerste stap naar het referendum of gewoon een gebrek aan visie?

Op zich is het idee niet verkeerd om inzichten te verzamelen bij TV-kijkend Vlaanderen. Alleen kan je de vraag stellen of we het antwoord gaan krijgen van de burger op vragen zoals "Welke klemtonen moeten gelegd worden in de nieuwe beheersovereenkomst tussen de Vlaamse Gemeenschap en de VRT voor de periode 2007-2011?". Daarnaast kan je je afvragen of de inhoud van een openbare omroep moet bepaald worden door de wil van het volk. Hebben we daar geen commerciële omroepen voor?

Om in de termen van het huis van vertrouwen te blijven, "alles kan beter". Zeker op onderzoekstechnisch vlak, zijn er voldoende methodologische varianten van kwalitatief en kwantitatief onderzoek voorhanden om dergelijke informatiebehoeften in te vullen.

Roger Compernolle

Een lezersbrief uit De Standaard over ondernemerschap.

,,Dezelfde mensen die klagen over te veel belastingen, te veel regeltjes en te veel overheidsbemoeienis, vinden tegelijk dat de overheid meer zou moeten doen voor ondernemers. De overheid moet enkel zorgen voor een goed ondernemersklimaat. Voor de rest moeten ondernemers het zelf doen. Daarom heten ze ondernemers.’’

Roger Compernolle

Leve de liberale gedachten

Vanmorgen gehoord op het ochtendnieuws. VLD'er Bart Tommelein heeft een wetsvoorstel klaar om internetkosten fiscaal aftrekbaar te maken. Tommelein wil op die manier de achterstand qua internetpenetratie van België op de ons omringende landen inhalen.

Kunnen onze liberale vrienden misschien de vrije markt laten spelen? In plaats van het lijstje fiscale aftrekposten steeds langer en complexer te maken, moet het beleid via open concurrentie de wetten van vraag en aanbod laten spelen.

Na de uitglijder van Becel terugbetaling, een nieuwe stap naar hyperregulering en politieke betutteling.

Partijgenoot en staatssecretaris Q. kan alvast aan de slag met de ideeën van Tommelein. Recent pleitte hij in Humo nog voor een harmonisering en meer transparantie in de fiscale aftrekposten.