De kip met de gouden knikkers

Nadat de spaaractie als consumentenlokaas de voorbije jaren furore maakte bij kranten en magazines, heeft ook de retailsector deze vorm van klantenactivering opnieuw helemaal ontdekt. Met name Delhaize neemt het voortouw met enkele zeer succesvolle acties. Het begon allemaal met de Smurfenstickers. In samenwerking met Panini kregen klanten in de zomer van 2008 bij een aankoop van 20 euro één zakje met vijf stickers die vervolgens een plekje kregen in de bijhorende Smurfenalbums. Het succes was zonder overdrijven gigantisch: Delhaize bracht ruim 175 miljoen stickers in omloop, kon ruilbeurzen organiseren voor de kinderen die de dubbele stickers ophoopten en last but not least genereerde de actie flink wat ‘rumour around the brand’.

Niet onlogisch dus dat de retailer ging voor een vervolg in 2009. Niet met de Smurfen en Panini, maar wel met Pixar. De wereldvermaarde animatiestudio gaf de toestemming om haar figuurtjes op speelkaarten te laten pronken en die te laten verzamelen. Ik heb getwijfeld of Pixar wel dezelfde nostalgische aantrekkingskracht zou hebben als De Smurfen plus Panini. Veel ouders ‘spaarden mee’, want die Smurfen kenden ze uit hun eigen jeugd en van Panini had menig papa al eens een voetbalalbum gevuld in zijn jonge jaren. Nostalgie troef dus, maar zou Pixar hetzelfde succes hebben? Duidelijk wel. Opnieuw kwamen er ruildagen en wat meer is, Delhaize dankt er mooie omzetcijfers aan. Toen de omzet in het derde kwartaal van 2009 4,6% hoger afklokte dan een jaar eerder, werden de Pixar-kaarten als een van de drijfveren aangestipt.

Dat er een nieuwe actie zou komen in het derde kwartaal van 2010 leek mij een uitgemaakte zaak, maar tot mijn grote verbazing zette de winkelketen meteen alle zeilen bij voor nog een extra actie nog dit najaar. Nikelodeon is ditmaal de partner en de kaarten maken plaats voor knikkers met een Nikelodeon-figuurtje erop. Opnieuw twijfel ik, want wat blijft nog over van de succesformule? De nostalgie bij de VVA is duidelijk niet meer van de partij. Ouders kunnen misschien nog geprikkeld worden door de Sony PSP die aan een gouden knikker vasthangt, maar de kracht van nostalgie is groter. Het succeselement verrassing speelt ook een minder grote rol door de opeenvolging van acties. Blijft nog over: het aangeboren verzamelinstinct van vele kinderen. Of dat zal volstaan om het succes van de voorgaande acties te evenaren, lijkt me geen uitgemaakte zaak. Delhaize heeft onder andere met de Plus-kaart een stevige reputatie op vlak van loyalty en net daarom mag het niet verzeilen in het straatje van de ‘noodzakelijke productplus’, zoals kranten en tijdschriften die kennen. Die media zagen hun verkochte oplage bij acties stijgen en bleven vervolgens acties bedenken om een daling bij de volgende meting te vermijden. Niet echt de bedoeling, maar finaal geen onoverkomelijk probleem zolang de acties creatief of sterk genoeg zijn om de lezers te boeien. Voor Delhaize lijkt me zo’n scenario niet wenselijk, maar de mooie omzetcijfers die Pixar en Nickelodeon zullen opleveren, zijn in een jaar als 2009 ongetwijfeld zeer welgekomen.

Gepost door Wouter Temmerman

Waarom Radio 2 dominant zal blijven

De allereerste redactievloer waarop ik ooit aan de slag ging was die van Radio 2. Als bijna-afgestudeerde liep ik een drietal weken stage op de nieuwsredactie van de Oost-Vlaamse tak van de zender.  Dat betekende korte nieuwsberichten schrijven voor de regionale radiojournaals ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds. Op dat moment had ik al in de smiezen dat printmedia me iets meer lagen dan audiovisuele media, maar toch was het boeiend om zien hoe vaak complexe informatie naadloos werd afgestemd op de doelgroep van de zender. “Dit moet begrijpbaar zijn voor de bakker en de slager om de hoek”, prentte een van de journalisten me in terwijl hij me een provinciaal besluit over een milieuvergunning in de handen draaide. Na mijn stage verloor ik Radio 2 wat uit het oog; net afgestudeerden zijn niet bepaald de kerndoelgroep van de zender.

Als marketingjournalist bleef ik me echter wel verbazen over de sterke bereikcijfers die de zender CIM-golf na CIM-golf etaleert. In de laatste Golf (nummer 18 is dat) scoorde Radio 2 een marktaandeel van 32,1% en kaapt zo dus bijna een derde van de Nederlandstalige radiomarkt weg. Een derde! Omgerekend staat dat voor 1,3 miljoen luisteraars. Omdat ik de voorbije weken een huis verbouwde met iemand die wel in de kerndoelgroep van de zender zit, leerde ik hoe Radio 2 dat voor mekaar krijgt: regiogevoel en community building. De regionale ontkoppeling zorgt voor heel wat proximity, de zender staat dicht bij zijn publiek. Vandaar uit bouwt het een echt community-gevoel op, de slogan ‘de grootste familie van Vlaanderen’ zegt dat helemaal. Ook de muziekkeuze gaat breder dan je verwachten zou. Van Jasper Erkens (eerder StuBru) over John Hiatt (eerder Radio 1) en Mozart (Klara) tot de pure hits (MNM) en schlagers. En die lijn kunnen we vlot doortrekken naar het staal adverteerders dat elk blok bevolkt. Echte jongerenmerken blijven misschien wat achter, maar spots voor een businesspubliek ontbreken bijvoorbeeld niet. De machtspositie van Radio 2 in het radiolandschap blijft dus nog wel even. In Vlaanderen is er op de radio immers geen enkel ander breedpublieksalternatief. Noch voor de luisteraars, noch voor de adverteerders.

Gepost door Wouter Temmerman

The Belgian Tackle

Cannes 2009 loopt op zijn laatste benen. De Belgische bureaus hebben er tot op heden 28 keer eremetaal behaald. De Morgen-journalist Brecht Decaestecker maakt daar in de Media.com afgelopen vrijdag een zeer terechte vergelijking over: het staat in schril contrast met wat België presteert op EK’s of WK’s Voetbal, het Eurovisiesongfestival of de Olympische Spelen.

Vooral die laatste vergelijking is vrij pertinent: op de Spelen wordt ook een hele reeks medailles uitgereikt in veel verschillende disciplines, maar als de Belgen er in totaal drie mee naar huis brengen, zijn we meestal al zeer tevreden. Nog een vergelijking om het af te leren: tien jaar terug was de Belgische reclamewereld al verheugd met enkele shortlists en hoogstens eens een leeuw links of rechts. Dat het vandaag veel meer is, mag niet langer afgedaan worden als het gevolg van een slimme inschrijvingsstrategie of van de Belgische vertegenwoordiging in de diverse jury’s. Er is meer aan de hand, want er bestaat intussen zoiets als een Belgische aanpak. Die aanpak is zeer algemeen verspreid in ons land en gaat verder dan de bureaus die zich nu in Cannes hebben onderscheiden.

Vorige maand interviewde ik Sean Thompson, de creatief directeur van 180 Amsterdam, het bureau achter onder andere de Impossible is Nothing-campagne voor Adidas. Hij maakte deel uit van de jury op de CCB Awards en hij vatte de Belgische aanpak zo samen: “Ik houd van Belgische reclame omdat ze sterk is in het uitwerken van zeer ongewone ideeën. Jullie hebben ongewone methodes om zaken te tackelen. We proberen allemaal wel verschillend te zijn, maar het draait om verschillend zijn en tegelijk ook relevant.” Dat de Belgische ideeën vandaag hoge ogen gooien, heeft volgens mij veel te maken met ervaring: de budgetten staan in ons land immers al een aantal jaren onder druk en daarbovenop moeten de Belgische bureaus heel veel budgetten nog eens in twee bijten gezien de tweetaligheid. Creativiteit en innovatie zijn daarom al veel langer key in de Belgische reclamewereld en dat werpt vandaag zijn vruchten af. Vooral in de minder traditionele media blijkbaar. De vracht leeuwen komt met name uit categorieën als Direct, Media of Promo. In Print en Film, competities die hun verdict nog moeten bekendmaken, zal naar verluidt weinig of niet gescoord worden. Twee Belgische campagnes die we hier nog niet hebben besproken, zijn de perfecte uiting van de vaderlandse sterkte inzake creativiteit en innovatie. Of inzake de ongewone manier om dingen te tackelen.Ik heb het over de ‘Banner Concerts’ van Axion door het Leuvense Boondoggle (vijf Gold Lions) en over ‘Let it ring’ voor de Ouders va Verongelukte Kinderen door Happiness Brussels (vijf Gold en twee Silver).

Twee schitterende ideeën met een perfecte en zeer relevante uitvoering. De filmpjes bij deze post zeggen voldoende en geven de richting aan waar reclame de komende jaren naartoe gaat. Het mag duidelijk zijn dat op die richtingaanwijzer het woord ‘internet’ behoorlijk in het vetjes staat.

Gepost door Wouter Temmerman

 

Car Dance Party in Cannes

Het blijft bijzonder hard gaan voor de Belgische reclamebureaus in Cannes. Gisterenavond raakte het verdict bekend in de competities voor radiospots, outdoor affichage en mediastrategie. Dat leverde alles samen elf nieuwe leeuwen op: één in radio, één in outdoor en maar liefst negen in media. Bij die negen ook weer vier keer goud en net als in direct marketing een dag eerder neemt één campagne twee van die gouden trofeeën mee naar huis. Het zal misschien verbazen, maar net als gisteren met Dodge noopt me dat om het ook vandaag over een adverteerder uit de zo getergde automobielindustrie te hebben. Al waren de kommer en kwel ten tijde van de actie (vorige zomer) nog niet wat ze nu zijn uiteraard. Maar bon, de gouddelver van de dag is de Car Dance Party-actie die Happiness Brussels opzette voor Toyota. De Aygo was sowieso al een van de meest opmerkelijke Toyota-lanceringen van de afgelopen jaren. De Japanse autoconstructeur lanceerde het merk om expliciet de jongeren te bereiken en waar kan je dat beter dan op muziekfestivals. In ons land sponsort Toyota al enkele jaren een rist zomerhappenings en dus lag het voor de hand dat de Aygo daar zou worden gepromoot. Met een heuse ‘Car Dance Party’ dus. Voor de leken: hoe je in een auto kan dansen. Het bureau vond de mosterd bij Ryan Northcott en David Hayson die als Boris en Joeri een car dance party hielden in Moskou. Het duo zakte af naar ons land om te helpen bij een Belgische versie. Dat resulteerde in een reeks hilarische trigger movies op www.cardanceparty.be, waarin het tweetal de geheimen van een geslaagde autodans uit de doeken doet op de geremixte tonen van de new beat klassieker ‘The Sound of C’. Het vervolg is geschiedenis: surfers mochten hun dingen doen, filmen en posten op GarageTV. De winnaar kreeg een Aygo cadeau. Omdat dit een trofee is voor de mediacampagne laat ik niet na te zeggen dat site en festivalactie(Rock Werchter, Pukkelpop en Dour)  werden ondersteund door een radiocampagne, banners op het internet, affiches, support op PlugTV en Studio Brussel en street marketing met car dance simulators. Het virale effect deed wat het moest doen: in totaal werden 2.900 movies ingezonden (target: 150) en kreeg de site 723.000 views. Nog voor de finale kwam 5% van de films al terecht op Facebook, Netlog of konsoorten. En als toetje iets wat naast de inmiddels beloonde reclamecreativiteit mooi is meegenomen: een verkoopcijfer dat ruim boven de objectieven lag en 17% hoger aftikte dan in dezelfde periode in 2007. En dan nu op naar het volgende goud…

Gepost door Wouter Temmerman

Maes, makkers, formaten

Elke week krijg ik van dit zeer gewaardeerde mediabureau, dat gespecialiseerd is in buitenreclame, een presentatie toegestuurd die de lopende affichagecampagnes op een rijtje zet. De presentatie is netjes ingedeeld volgens formaat: de campagnes op groot formaat (zoals 20m² of groter), op klein formaat (2m² vooral), de mixen en tot slot de niet-klassieke formaten. Dat gaat van affichage op voertuigen van het openbaar vervoer over combinaties met sampling of guerrilla, om maar enkele mogelijkheden te noemen. Tot midden vorig jaar was deze ambient categorie best populair. Veel adverteerders vonden het een leuke opvallende extra en vaak sloten die nieuwe media ook naadloos aan bij het idee achter de campagne. Relevant en plezant, wat wil een mens/adverteerder nog meer. Maar sinds enkele maanden is het vet wat van die nieuwe soep. Wekelijks nog een of soms twee voorbeelden. Met de budget cuts zijn duidelijk ook de leuke extra’s gesneuveld, hoe relevant ze soms ook zijn. Ik vertel geen groot geheim als ik zeg dat affichage een van de media is die het hardst lijdt onder de behoudsgezindheid op de advertentiemarkt.

Voor het eerst sinds lang zagen we dit jaar panelen leeg blijven. In tegenstelling tot een krantenuitgever kan een afficheur niet snel enkele pagina’s schrappen als de regie minder advertenties verkoopt. De panelen blijven hangen en dat dwingt de regie dan vaak tot het geven van kortingen die niet zo fijn zijn. Net daarom is het verbazend dat net nu minder niet-traditionele affichagecampagnes opduiken. Wie het snugger aanpakt, kan nochtans mooie dingen doen. Maes, dat momenteel zijn vernieuwde pils in de markt zet, koos bijvoorbeeld voor megapostering op gebouwen die gerenoveerd worden. Wellicht niet bij toeval lag het gebouw waarop de Maes-affiche terechtkwam recht tegenover de parking van een Delhaize. Waarna je in de Delhaize via POS-materiaal nogmaals op de nieuwe Maes werd gewezen. Welke advertentie echter het 2m²-paneel op de parking sierde, kon ik me niet meer herinneren terwijl ik thuis enkele nieuwe Maes-flesjes in de koelkast zette voor de barbecue later die avond.

Gepost door Wouter Temmerman

De Obarometer

Het leukste speeltje van de week is met voorsprong de Obarometer '09 van De Standaard. De site toont aan in welke mate de Vlaamse politici een beroep doen op social media tijdens hun verkiezingscampagne. Je kan volgen wie blogt, twittert, vrienden verzamelt op Facebook,… en zo te weten komen wie het dichtst in de buurt komt van Barack Obama himself. Twee bedenkingen steken de kop op. Eén, het zal waarschijnlijk beperkt blijven tot ‘in de buurt komen van’. De marketingmix van Obama omvatte immers een zeer breed pallet aan 2.0- en andere online media. We noteren: social networks, blogs, podcasting, videocasting, wiki’s, buzz marketing, SEO, RSS, widgets, Xbox game advertising, mobile web, pay per click en ga zo maar door. Behalve die variatie slaagde Obama er als een volleerde 360°-marketer in om een sterke rode lijn door die mix te trekken. We kennen hem allemaal: change. En bovenal was ook de creativiteit niet afwezig. De Amerikaanse poot van het bureau LBi maakte voor Obama een interactieve site, www.hopeactchange.com. Het publiek werd opgeroepen om foto’s (of video’s) op te laden. Al die beelden samen vulden de al aanwezige contouren van de bekende 'Yes we can'-clip. Eens er genoeg beelden waren, kwam de video tot leven. Boodschap: change komt er door de persoonlijke bijdrage van alle mensen. Sterk. En ik zie het nog niet meteen gebeuren in het kader van deze verkiezingen (politici, verras me).

Tweede bedenking: nu iedereen behalve Bart De Wever aan het bloggen en twitteren slaat, verdwijnt stilaan het onderscheidend vermogen. Het is zeer knap van de Obarometer dat hij meet of politici populairder worden naargelang de verkiezingen dichterbij komen en bovendien zelfs een wekelijks trendrapport publiceert (samen met blogoloog Maarten Schenk), maar ik betwijfel of social media echt nog de scores van sommige politici gaan boosten. Iedereen doet het intussen en vooral afwezig blijven is nu een reden om op te vallen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 was bloggen wel nog een nobele onbekende in de politiek. Wie toen mee was, heeft daar de vruchten geplukt. De Gentse Lien Braeckevelt (sp.a) kreeg nationale aandacht omdat ze in haar campagne bloggen en YouTube verwerkte. Ook hier met de nodige creativiteit. Comedy-talenten als Lieven Scheire en Henk Rijckaert (beide toen ook nog weinig bekend) maakten deel uit van haar team en dat zie je aan de YouTube-clips. Het droeg finaal allemaal bij tot een zitje in de gemeenteraad. Scoren met 2.0, het kan dus, maar nog meer dan in 2006 zal het nodig zijn om in alle media creatief en consequent te zijn. Wie van plan is nu even te twitteren en na de verkiezingen weer te stoppen, begint er maar beter niet aan.

Gepost door Wouter Temmerman

De andere kiescampagne

Sinds de verkiezingswebsites van kranten en tv-zenders online zijn en de kieskompassen iedereen een vrijblijvend inzicht in zijn of haar politieke oriëntatie geven, kunnen we er niet meer om heen: nu 1 mei achter de kiezen zit, is de kiescampagne helemaal op gang getrokken. Ik ben alvast razend benieuwd welke staaltjes van politieke marketing we de komende weken zullen mogen aanschouwen, daarbij hopend dat de kwaliteit eindelijk het mediocre ‘Dirk Vijnck stapt weer eens over’-niveau kan overstijgen.

De politieke kieskoorts lost een andere reeks ‘kiescampagnes’ af die sinds het begin van de lente de reclamemedia wisten te beheersen. In die campagnes stonden slogans centraal als ‘Durf Denken’, ‘Beyond Engineering’ of ‘Ontdek jezelf, begin bij de wereld’, om er maar drie uit te pikken. Studenten hoger onderwijs in de dop worden immers om de oren geslagen met campagnes die een hogeschool of universiteit op de kaart moeten zetten. Toen ik midden jaren ‘90 die keuze moest maken, was het nog kinderlijk eenvoudig: ik vergeleek voor de verschillende scholen de curricula van de richting die ik wou volgen en haalde er het programma uit met de meest boeiende vakken op weg naar een diploma. Als consumer insight kan dat tellen, maar reclame maken op niveau van de studierichting is echter vrij moeilijk (tenzij voor specifieke scholen als Group T). Bijgevolg focussen alle campagnes vandaag op merkwaarden die aan een school worden gekoppeld. Soms gaan scholen daarbij uit de bocht door te focussen op omgevingsfactoren en niet op het onderwijs of de methode.

De campagne die pionierde met de goede strategie komt vandaag nog steeds het best uit de verf en is de ‘Durf Denken’-campagne van de Gentse universiteit. Het was makkelijk geweest om de kaart van de gezellige stad Gent te trekken, maar dat doet de UGent bewust niet. Ze focust op de vrijheid die ze studenten laat om kritisch te leren denken. Ook in deze sector speelt een concurrentiële positionering. Om het eenvoudig te houden: de KU Leuven staat bekend om begeleiding, UGent mikt op vrijheid en een onafhankelijke mentaliteit. Met succes overigens, de school ziet jaar na jaar zijn inschrijvingscijfers stijgen. Benieuwd of dat ook dit jaar het geval blijft. Voor de studenten die door de bomen het bos niet meer zien in al die reclamecampagnes zou intussen iemand met ICT-vingers een kieskompas moeten maken, dat aantoont bij welke school 18-jarigen op basis van 35 stellingen het best passen.

Gepost door Wouter Temmerman

Het ruikt hier naar straffe stunts

Goede marketingacties lopen maar beter een klein tikje uit de hand. Zo krijgen ze namelijk nog meer aandacht en genereren ze nog meer free publicity voor het merk dat er baat bij heeft. Op dit moment doen twee stunts heel hard hun best om die strategie waar te maken. De eerste komt  van het olijke Q-music-duo Sven Ornelis en Kurt Rogiers. Beide heren hangen intussen al meer dan tien dagen in een containerstudio boven de Antwerpse grond. Het principe leek eenvoudig: elk uur mag een luisteraar van Q een vraag beantwoorden. Bij een juist antwoord gaat de studio een meter naar beneden, bij een fout antwoord een meter omhoog. Aanvankelijk ging dat vrij aardig en de presentatoren hoopten na zes dagen weer voet aan de grond te zetten, maar niks bleek minder waar. Bedoeld of niet krijgt de actie daardoor meer coverage dan normaal en normaal betekent bij Q-music, dat niet verlegen zit om een stunt op zijn tijd, al heel wat. Des te opmerkelijker is de tegenbeweging: op internet overheerst de boycot of het plan om de heren zolang mogelijk ‘on air’ te houden door luisteraars op te roepen om foute antwoorden te geven.

Grappig, zeer grappig en dat kan je ook zonder twijfel zeggen van de tweede stunt. Ook al afkomstig van een olijk duo, al werken die dan bij een reclamebureau (Duval Guillaume), en het voorlopige orgelpunt van een ware saga: de fokkies van Douwe Egberts. Begonnen als een leuke woordgrap in een radiospot en intussen uitgegroeid tot een haast ingeburgerd woord voor mensen die ’s ochtends zo hard hun kop Douwe Egberts nodig hebben dat ze het woord koffie terstond omdraaien. Twee jaar ‘reclamefond’ volstond om het verhaal een nieuwe dimensie te geven: de oproep om fokkie in Van Dale te krijgen. Het lijkt me een werk van lange adem, voorlopig eerder een running gag dan een realistische ambitie, maar als ook deze stunt uit de hand loopt (en dus lukt in zijn opzet) wordt het de meest creatieve invulling aller tijden van return on investment.

Gepost door Wouter Temmerman

Whitepaper Central

In de categorie sterk idee van de week staat dit met veel sterretjes, bolletjes en uitroeptekens aangevinkt: Whitepaper Central. Ondanks de internationaal klinkende naam (en dito ambities) is dit een volbloed Belgisch project ontsproten aan het brein van Rien van den Bosch. Het concept - dat als alles goed gaat volgende week officieel wordt aangekondigd, maar nu al een LinkedIn-groep heeft - is eenvoudig: op de website kan bedrijven onderzoeken, studies, analyses, papers, enz. posten over uiteenlopende onderwerpen als marketing, internet of economie. Geïnteresseerden die zich registreren, kunnen die documenten gratis downloaden en lezen. Op het eerste zicht zou je denken dat zoiets eerder zijn nut heeft in academische middens, maar achter dit idee schuilt meer. Whitepaper Central is evenzeer een lead generation tool voor bedrijven die beslissen om hun content en ideeën te delen met de buitenwereld. Wie een paper downloadt, stemt immers toe dat zijn gegevens bij de aanbieder terechtkomen (nog voor de echte start staan overigens al papers van Combell, Accenture, SAS, bSeen of Nedstat online). Die krijgt op die manier een rits data van mogelijke prospecten in de schoot geworpen zonder daarvoor grote promo-acties te moeten opzetten. Slim gezien en een belangrijke shift qua filosofie op vlak van leads verzamelen. Weg van het oeroude systeem waarbij consumenten wedstrijdformulieren invullen om dan – heel misschien – een fles champagne te winnen en nadien – zeer waarschijnlijk – benaderd te worden met – zeer vaak – oninteressante reclame. Chris Anderson zou zeer instemmend knikken, want zoals bij wel meer frisse marketingideeën staat de door de consument gekozen gratis content centraal.

Gepost door Wouter Temmerman

Van kerndoelgroep vergist

De meest opgemerkte reclamecampagne van de voorbije week - of zullen we eerder het woord media-offensief van stal halen? - komt zonder enige twijfel op het conto van het Nucleair Forum. Van al de ingezette media zag ik eerst de abribusaffiche met als grote copy “U bent tegen kernenenergie want u wil alleen groene elektriciteit?”.

Ondergetekende: www.nucleairforum.be. In eerste instantie vond ik dat een zeer pedant toontje, maar toen ik even verder botste op “U bent voor kernenergie want u wil altijd elektriciteit?” begon het te dagen: deze campagne wil prikkelen en is daar in mijn geval alvast in geslaagd. Het Nucleair Forum verdedigt de belangen van de nucleaire sector in ons land en telt onder andere Electrabel en Agoria in zijn rangen. De lobbygroep liet intussen weten dat het voor deze campagne zijn reclamebureau (Saatchi&Saatchi Brussels) de opdracht had gegeven om iedereen ertoe aan te zetten om na te denken over nucleaire energie. Die opdracht heeft het bureau netjes ingevuld. Niet enkel met prikkelende affichagevisuals, maar even goed met een knap gemaakte en genuanceerde tv-spot van een minuut. Met media als televisie en affichage richt het Forum zich duidelijk op de brede massa en probeert het met andere woorden een draagvlak te creëren voor kernenergie. De terechte vraag luidt of dat wel de strategisch juiste doelgroep is. Immers, de wet voor de uitstap op kernenergie is in dit land al een tijdje gestemd en vanaf 2014 zouden de eerste centrales daardoor moeten sluiten. De vraag om die beslissing terug te schroeven, klinkt de laatste tijd wat luider, maar het is gek te geloven dat een algemene sensibiliseringscampagne die politieke beslissing zal beïnvloeden. Kernenergie kondigt zich immers allerminst aan als een verkiezingsthema en bovendien schuift de politieke wereld deze kwestie als een hete aardappel voor zich uit. Hete aardappels genoeg momenteel in de Wetstraat. Toch heeft Electrabel als uitbater van de centrales een snelle beslissing van de heren en dames politici gevraagd, bij dringende voorkeur in de loop van dit jaar. De kans dat een mobilisering van de bevolking die beslissing gaat sturen, lijkt mij - met grenzeloos veel respect voor de kracht van communicatie - zeer klein. Het Nucleair Forum vergist zich van doel en had in dat opzicht beter vastgehouden aan de gekende lobbystrategie. Zeker als het na enkele dagen laat weten dat de campagne niet in het licht van het uitstapdossier mag worden gezien!? Dan wankelt de geloofwaardigheid. Want laat ons wel wezen: in het najaar – en dat is niet toevallig gezien de dringendheid van de beslissing voor Electrabel – komt er een tweede golf van deze campagne. Een knap uitgevoerde campagne, dat zeker wel, maar geboren door een foute inschatting bij de opdrachtgever.

Gepost door Wouter Temmerman (tegen zwart/wit-dossiers en voor windenergie)